Χωρίς κλαδί

Гη
αρχέγονη
φωτιά της ψυχής μου
Κάνε να μπορώ να διακρίνω
και να φεύγω από των ανθρώπων τον φθόνο
έκανα φίλο τον πόνο καιρό
κι όσες φορές ακόμα στην όχθη ξεμείνω
θα ’χω ένα ξύλο να γράφω πάνω στο χώμα
τις ανιστόρητες πληγές της ύπαρξής μου.