Δύο ομιλίες

Ευριπίδης Γαραντούδης
Βασικές ορίζουσες του λογοτεχνικού έργου
του Γιώργου Βέη 
 
Γιώργος Βέης
Αντιφώνηση: Τζιτζιφιές-Τζακάρτα 

[…] Η ταξιδιωτική εμπειρία στα βιβλία του Βέη δεν περιχαρακώνεται σε έναν εξατομικευμένο εαυτό, με την έννοια ότι ο δέκτης της αφήνεται, στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, να έρθει σε επαφή και να αφομοιωθεί από τον τόπο που κάθε φορά επισκέπτεται, να επικοινωνήσει ουσιαστικά με τους ανθρώπους του τόπου, προσπαθώντας έτσι να μειώσει ή και να άρει την απόσταση ανάμεσα στο οικείο και το αλλότριο, να εγκολπωθεί το άλλο ως ίδιο, να γίνει, όσο μπορεί, μέρος του. Γι’ αυτό και στις ταξιδιωτικές μαρτυρίες του Βέη λειτουργεί ένας βαθύς και γνήσιος κοσμοπολιτισμός. Η συνειδησιακή ματιά του επάνω στους τόπους και τους ανθρώπους τους δεν χαρακτηρίζεται από οποιαδήποτε πολιτισμικά στερεότυπα ή προκαταλήψεις, όπως του Έλληνα ή του δυτικού ανθρώπου. Αντιθέτως, η ταξιδιωτική εμπειρία του, εποπτικά θεωρημένη μέσα από το σύνολο των ταξιδιωτικών μαρτυριών του, λειτουργεί ως σημείο συνάντησης και συγκερασμού των τόπων και των τοπίων τους, αστικών και υπαίθριων, ως πόλος έλξης των διαφορετικών γλωσσών και των ανθρώπινων πολιτισμών τους σε ένα αδιαίρετο όλο. Αυτό το αδιαίρετο όλο συνιστά μιαν οικουμενική αντίληψη ή μία παγκοσμιότητα, όχι εκείνη της περιλάλητης παγκοσμιοποίησης, αλλά της κοινής ανθρώπινης μοίρας να μοιραζόμαστε τον κόσμο, τον μικρό, τον μέγα, μέσα από τη διαφορετικότητά μας. […]

Από την ομιλία του Ευρίπιδη Γαραντούδη

[…] Ομολογώ άλλη μία φορά ότι, κατ’ ουσίαν, γράφω ένα και μόνον ένα βιβλίο. Τα κεφάλαιά του, τα ποιήματά του διαδέχονται το ένα το άλλο. Ναι, συνέχομαι από μία και μόνον κατάθεση λέξεων. Τα επιμέρους εκδιδόμενα έργα μου συνιστούν κεφάλαια αυτού του ενός συγκεκριμένου βιβλίου. Είμαι άλλωστε ακραιφνής οπαδός της ενιαίας γραφής, όπως ορίζεται από τους σύγχρονους κειμενογλωσσολόγους. Αρκετοί κριτικοί διετύπωσαν ήδη την άποψη ότι η πεζόμορφη γραφή μου είναι κατ’ εξοχήν προέκταση της ποιητικής μου πρότασης. Και αντιστρόφως, βέβαια. Ορισμένοι μάλιστα εντόπισαν ολόκληρες στροφές, με εσωτερικό ρυθμό, αλλά και αυθεντικούς στίχους, άφθονους μάλιστα, μέσα στο κύριο σώμα της αναπαράστασης του ταξιδιού. Πρόκειται λοιπόν για μια περίπτωση αναπτυγμένης κειμενικής παρενδυσίας.
Φρονώ ότι όλα ξεκινούν από την εντατική αγωγή του ποιητικώς οράν. Από την πολιτική της συγκεκριμένης πρόσληψης του θέματος. Από την πολύπλευρη θέασή του. Η γραφή, εν συνεχεία, θα αγωνιστεί να αποτυπώσει τι ακριβώς διαδραματίστηκε στον υποψιασμένο, εποπτικό οφθαλμό. Το αποτέλεσμα συνιστά εμπέδωση νίκης ή, αντιθέτως, εξόφθαλμη ήττα της γραφής. Ο τόπος μεταμορφώνεται σε αυτό που είναι κι όχι σ’ αυτό που απλώς φαίνεται. Εξαρτάται από τις ικανότητες του εξειδικευμένου βιογράφου τοπίων. […]

Από την αντιφώνηση του Γιώργου Βέη