ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ

Όλες οι μορφές ενεργητικής και παθητικής ευθανασίας, που σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο των συζητήσεων από ιατρική άποψη, συναντώνται στην αρχαιότητα.
Η γενική διάθεση του αρχαίου κόσμου προς την αυτοευθανασία δεν ήταν αρνητική.
Στη σύγχρονη κοινωνία η ευθανασία, ως βασικό αντικείμενο προβληματισμού, ταυτίζεται με τη στάση του ανθρώπου απέναντι στο θάνατο.
Ο παρών κύκλος δεν έχει σκοπό να επηρεάσει θετικά ή αρνητικά με δογματικές θέσεις πάνω στο διαρκώς αυξανόμενο θέμα της ευθανασίας, που πάντα είναι στην επικαιρότητα παγκοσμίως. Αντιθέτως, φιλοδοξεί ν’ αποτελέσει μια τεκμηριωμένη αναφορά στο πολυδιάστατο αυτό ανθρώπινο δίλημμα, που ίσως σήμερα είναι πιο βασανιστικό απ’ ότι στο παρελθόν, λόγω της αποτυχίας του σύγχρονου ευδαιμονισμού ως modus vivendi, παρά την τεράστια πρόοδο της ιατρικής επιστήμης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

-7 Μαρτίου 2000
Αγγελική Πετροπούλου
“Αρχαίες πρακτικές ευθανασίας: Κέα και Μασσαλία”
Αφροδίτη Α. Αβαγιανού
“Ευθάνατος θάνατος”: Το “καλώς θανείν” στην αρχαία Ελλάδα
-14 Μαρτίου 2000
Δημήτρης Δαμίγος
“Ψυχολογικές και κοινοτικές διαστάσεις της ευθανασίας”
-21 Μαρτίου 2000
Διονύσης Ραζής
“Ευθανασία – ένα κατ’ εξοχήν βιοηθικό πρόβλημα”
Στέφανος Κουτσουμπίνας
“Νομικά ζητήματα από την ευθανασία”.
-28 Μαρτίου 2000
Στρογγυλό τραπέζι με θέμα:
“Ένα τέλος με αρετή ή ένα δυσάλγητο τέλος;”
Συμμετείχαν οι: πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Θερμός, Δρ. Θεολογίας-ψυχίατρος παιδιών και εφήβων, Χρήστος Κατάμης, καθηγητής-διευθυντής Παιδιατρικής Κλινικής Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιάννης Πανούσης, καθηγητής Εγκληματολογίας Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, Παναγιώτης Μπεχράκης, αναπληρωτής καθηγητής Φυσιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών.
Τη συζήτηση συντόνισε η Δρ. Αφροδίτη Αβαγιανού