Η προομηρική μας ποίηση

Το περίεργο με τις διάφορες “Ιστορίες της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας” είναι ότι αρχίζουν από τα Ομηρικά έπη, λες και η γέννηση της ποίησης έγινε κατά τρόπον αυτόματον εκεί γύρω στον ένατο π.Χ. αιώνα. Και αδιαφορώντας για ένα πλήθος από μαρτυρίες προομηρικής ποίησης, που συναντάμε στους κλασσικούς, αλλά και για ολόκληρα ποιήματα της αυτής περιόδου οι “σοφοί ιστορικοί εγκέφαλοι” προσπαθούν ανενδοίαστα να μας πείσουν ότι οι πριν τον Όμηρο ποιητές είναι “σκιές”, μύθοι ή δεν υπήρξαν ποτέ.
Και διερωτάται εύλογα κανείς αν οι ιστορικοί αυτοί της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας έχουν μερική άγνοια της αρχαιοελληνικής Γραμματείας ή η αποσιώπηση των στοιχείων της προ του ενάτου αιώνος ποίησης κρύβη κάποιες σκοπιμότητες. Το πρώτο σκέλος της διάζευξης, φυσικά, αποκλείεται γιατί περί των άλλων είναι λαλίστατοι. Έτσι, μοιραία, αναζητούμε τις σκοπιμότητες αυτές που εμποδίζουν τους “επιλεκτικούς” μας ερευνητές να διακρίνουν πέραν από την κατεστημένη θεωρία της γνώσης.
Είναι γνωστή η τάση που καλλιεργείται από ορισμένους “κύκλους”, να αμφισβητήται η πολιτισμική προσφορά της Ελλάδος. Είναι οι ίδιοι “κύκλοι” που θεωρούν ως θέσφατο το κείμενο της παλαιάς Διαθήκης. Γι’ αυτούς κάθε άλλο κείμενο που αντιβαίνει ή συγκρούεται με αυτό της Π.Δ. είναι επικίνδυνο. Και ένεκα τούτου πρέπει να αποσιωπάται και να χάνεται. Με δεδομένα, μάλιστα, τα ανθελληνικά αισθήματα αρκετών ιστορικών της αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας δεν είναι απορίας άξιον πώς συνεχώς αναπαράγεται ή “επιστημονικώς αυτή κρατούσα άποψις”.
Άλλως τε τα μέσα και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν οι “κύκλοι” αυτοί για να επιτύχουν την “συμφωνία σιωπής” είναι ανάλογα με τα συμφέροντα που διακυβεύονται στην ιδεολογία τους. Και για πολλούς είναι αρκούντως πειστικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)