Η σκιά της δύσεως Η ιστορία μιας καταστροφής

Το ελληνικόν δράμα, τον οποίου την τελευταίαν σκηνήν -αλλ’ όχι και τον επίλογον- απετέλεσε η ομοβροντία του εκτελεστικού αποσπάσματος, κατά την νοεμβριανήν εκείνην του 1922 αυγήν, έχει μελετηθή έως τώρα μάλλον επιπόλαια, διότι δεν έχει ποτέ ερευνηθή αντικειμενικά. Όταν κανείς εξετάζη τα πράγματα με μεροληψίαν και προκατάληψιν, φυσικόν είναι να μη λαμβάνη υπ’ όψιν λεπτομερείας και ακόμη και ουσιώδη γεγονότα, που δεν είναι σύμφωνα με τας ιδέας του, φυσικόν είναι, ν’ αποφεύγη συσχετίσεις και συμπεράσματα που δεν εξυπηρετούν τον σκοπόν του, έστω και αν εξυπηρετούν την αλήθειαν. Φυσικόν είναι κυρίως να μη ενδιαφέρεται ή και να μη σκέπτεται καν να τοποθετήση τα συμβάντα που εξιστορεί μέσα εις το πλαίσιον, εις το οποίον ανήκουν και το οποίον μόνον κάμνει δυνατήν την ορθήν των εκτίμησιν και κατανόησιν.