Μακάριοι Θεατές

Καθρεφτόφωνα, προβατάνθρωποι, το Εργαστήρι Ζαχαροπλαστικής, ο Ποδοσφαιρισμός, το Δόγμα του Αγνού Σταδίου, ένα Μουσείο ολοζώντανων, (παρα)δειγμάτων, αυτοείδωλο… εικονολατρία, το Πειραματικό Εργαστήρι των Μοτίβων Επανάληψης, τελειότητα και ματαιοδοξία, είναι μόνο κάποια από τα υπερβατικά στοιχεία του φανταστικού κόσμου τού πρωταγωνιστή. Ή ίσως συνθέτουν είτε τη ρεαλιστική απεικόνιση της σύγχρονης πραγματικότητας είτε τη δική του οπτική της εκσυγχρονισμένης στερεοτυπικής δυτικής κοινωνίας, μέσα στην οποία ματώνει να εντοπίσει την αληθινή του ταυτότητα, ανασκάπτοντας σε ένα καλοσχηματισμένο ψηφιδωτό και καταφεύγοντας σε φυσικές, αρχέγονες, δυνάμεις, που όμως ονομάζει φιλοσοφία, πνευματική ασκητική και διαλογισμό· όλα «ευγενική» προσφορά των χορηγών του «υπερπολυτελούς» μοντέρνου μοτίβου διαβίωσης…