Θέματα αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας ΙΙ

ΞΕΝΟΣ ὥσπερ οἱ περὶ τὰ σώματα ἰατροὶ νενομίκασι μὴ πρότερον ἂν τῆς προσφερομένηςτροφῆς ἀπολαύειν δύνασθαι σῶμα, πρὶν ἂν τὰ ἐμποδίζοντα ἐντός τις ἐκβάλῃ, ταὐτὸν καὶπερὶ ψυχῆς διενοήθησαν ἐκεῖνοι, μὴ πρότερον αὐτὴν ἕξειν τῶν προσφερομένωνμαθημάτων ὄνησιν, πρὶν ἂν ἐλέγχων τις τὸν ἐλεγχόμενον εἰς αἰσχύνην καταστήσας, τὰςτοῖς μαθήμασιν ἐμποδίους δόξας ἐξελών, καθαρὸν ἀποφήνῃ καὶ ταῦτα ἡγούμενον ἅπεροἶδεν εἰδέναι μόνα, πλείω δὲ μή. Γιατί, όπως οι γιατροί των σωμάτων θεωρούν ότι δεν μπορείνα ωφεληθεί το σώμα από την τροφή, πριν αφαιρεθεί ό,τι εμποδίζει την απορρόφηση της, έτσικαι για την ψυχή πιστεύουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει όφελος από τα μαθήματα, αν πρώτα δεναφαιρεθούν τα εμπόδια και οι στρεβλές απόψεις, ώστε να συναισθανθεί ο άνθρωπος ότιγνωρίζει μόνο αυτά που γνωρίζει και όχι περισσότερα.ΘΕΑΙΤΗΤΟΣ βελτίστη γοῦν καὶ σωφρονεστάτη τῶν ἕξεων αὕτη. Αυτή είναι πράγματι ηκαλύτερη και πιο σώφρων διάθεση.(Πλάτων, Σοφιστής 230c-d)*Μετάφραση βασισμένη στον Δημήτρη Γληνό (1940)